Niedawno robiłem naczynia i balustrady u mego męża. Utrzymywałem, jak ważne jest, abyśmy tworzyli głębokie, znaczące życia, aby nasza dziewięcioletnia córka, Lillian, wiedziała, że duchowy sposób życia jest możliwy i podczas gdy ja jestem w tym temacie, bardzo ważne jest, aby Lillian widziała nas jako równych partnerów, ponieważ? Zupełnie nudziłem się, ledwo wstrzymując oddech, kiedy Christopher otworzył lodówkę i zapytał: :Dlaczego nie możesz być jak inne kobiety i robić zakupy? Roześmiałem się, wyszczerzył zęby i zaczęliśmy przygotowywać plany weekendowe, zapominając o intensywności mojej tyrady. Ale później, leżąc w łóżku, powtórzyłem jego uwagę. Pod jego żartobliwością było zmęczenie. Było coś z moją gwałtownością, moje upieranie się przy tworzeniu znaczenia i to, jak było powiązane z byciem równymi partnerami, było męczące dla nas obu. Może to nie powinno być niespodzianką, pomyślałem. Od dłuższego czasu nalegam.
Jak: Frontside 50-50
Oboje pracowaliśmy na własny rachunek przez większość naszego dorosłego życia, Chris jako operator i nauczyciel filmowy, ja jako pisarz, trener kreatywności i przywódca odwrotu; zanim się pobraliśmy 14 lat temu, zadeklarowałem mu: :Nie robię tego wszystkiego. Czyszczenie, gotowanie, spożywczy, pralnia: wybierz dwa.? Chris wybrał zakupy i gotowanie? ale czy naprawdę miał wybór? Czy naprawdę uważam, że 50-50 rozłożenia obowiązków domowych w Wielkiej Czwórce stanowi :równe partnerstwo:? Czy kiedykolwiek zastanawiałem się, jak zdefiniowałem tę koncepcję? Co Chris miał na myśli? I co to miało wspólnego z tworzeniem? Znaczącego życia? Może nasz model pracy wymaga pracy.
Rzucałem, obracałem się i zastanawiałem. Zdałem sobie sprawę, że osądziłem inne pary, które, jak myślałem, nie miały jednoznacznie? partnerstwo, które po prostu osiedliło się w niejawnym zrozumieniu tego, kto to robi, jak sądziłem, często kosztowało połowę partnerstwa. Ale dlaczego tak osądzający i tak szybki w tym? Rozmowy przy kawie z innymi mamami oraz z niektórymi z moich klientów coachingowych dały mi do zrozumienia, że wiele kobiet boryka się ze skomplikowanym historycznym i emocjonalnym gulaszem, szaleńczą tezą winy, gniewu i urazy, ponieważ są one w tradycyjny sposób zrównoważone? praca kobiet? z wytyczaniem roszczeń do własnych marzeń i celów. Myślałam, że jestem tak zawziętą feministką w moim własnym domu, ponieważ nie mogłam znieść widoku kobiet po przegranej stronie tego równania. Ale teraz zastanawiałem się, czy istnieje jakiś bardziej osobisty powód.
Nie mogłem spać. Przeszedłem korytarzem do gabinetu Chrisa i położyłem się na szezlongu. :Kochanie, dlaczego chcesz więcej robić zakupy? Roześmiał się i jednocześnie jęknął. :Czy chcesz być bardziej tradycyjną żoną, że mamy bardziej tradycyjne małżeństwo? Dodałem, żeby usłyszeć, jak mówi: :Nie.?
?Pewnie.?
Próbowałem głęboko oddychać, aby opanować nagłą wściekłość, którą poczułem. ?Dlaczego skarbie??
?Kto by nie chciał mieć żony, która sprzątałaby bez podglądania, która co wieczór robiła kolację, a która uwiodła mnie wkrótce potem? Okay, Jennifer, oddychaj. Spójrz mu w oczy. Może został zaatakowany przez obcych ludzi.
?Ale co z moją pracą, moimi zainteresowaniami, moim życiem? A co z tym, że zarabiam więcej niż ty? W tym wymarzonym scenariuszu zrobiłbyś wszystkie pieniądze??
?Musiałbym, prawda??
Rzuciłem się. Więc jedynym powodem, dla którego mamy równy związek, jest to, że mogę kupić moją równość? W tym nowym scenariuszu kupiłbyś moją zgodność? Chris wyglądał na kompletnie oszołomionego, a potem wzruszył ramionami. - Chodziło mi tylko o to, że będę musiał zarabiać więcej, niż teraz, aby zastąpić to, co zarabiasz.?
Chciałem go uderzyć, a przynajmniej krzyczeć, ale zamiast tego wymamrotałem dobranoc, pocałowałem go w głowę i wróciłem do łóżka. Przez następne kilka dni zastanawiałem się nad naszą rozmową. Czy to w porządku, że Chris robi połowę prac domowych tylko dlatego, że nalegam (czy to jest coś innego niż wtedy, gdy robi to kobieta, ponieważ mężczyzna nalega)? Czułem taką wściekłość, a przecież Chris zawsze robił swój udział, choć z powodu mojej gwałtowności na plecach. Znowu poruszyłem temat kilka dni później, po tym, jak Lillian była w łóżku. :Więc, co słyszałem, jak mówisz, że tamtej nocy było, gdybyś mógł, to magicznie chciałbyś, abym miał własne życie i dbał o szczegóły takie jak sprzątanie, gotowanie, a nawet opieka nad dziećmi..?
Rozważał to, potrząsnął głową. - Nie, jeśli zrobiłbyś wszystko, co musiałbyś być Superwomanem albo taką brodą, mogłabym chodzić po tobie. Żałuję, że nie możemy wynająć gospodyni i szefa kuchni.?
Wtedy coś się dla mnie otworzyło i zacząłem mocować moje myśli w jaśniejszy obraz. Chris nie myśli, że powinienem robić prace domowe, bo jestem kobietą, on po prostu nie chce tego robić sam. On nie sądzi, że jestem mniej kobietą, bo nie robię tego wszystkiego osobiście, a on wyraźnie nie czuje się zmuszony do zrobienia swojego udziału. Więc dlaczego czuję, że jeśli nie robi dokładnie tego, co mu się dzieli przez cały czas, że w jakiś sposób nie uda mi się napisać mojej powieści, stworzenie jednoosobowej wystawy, prowadzącej rekolekcje ?, jakoś uniemożliwiło nadanie sensu? Chris zawsze był dumny i bardzo wspierał moje twórcze wysiłki, zarówno w aspekcie praktycznym, jak i emocjonalnym.
Spojrzałem na tego człowieka, którego znam od 19 lat, prawie o połowę życia, i dostałem go. Obraz stał się ostry. Moja vehemence nad tym, kto robi to, co było coverem dla mojego strachu, że tak naprawdę nie jestem w stanie stworzyć życie świecące w sensie i twórczej wdzięku? To, co zrobiłem do tej pory, to dym i lustra. Przypomniało mi to, jak na ironię, kilku moich klientów coachingowych, którzy mają problem z zapewnieniem sobie czasu na tworzenie, ponieważ nie są oni Mozartem lub Tołstojem. Dlaczego miałbym zabierać czas mojej rodzinie, jeśli to, co produkuję, nie będzie wspaniałe? pytają. Poświęcam czas i czuję się ogarnięta wątpliwościami i poczuciem winy, co sprawia, że obgryzam Chrisa. Jestem złapany między prawem logicznym a nielogicznym poczuciem winy.
Próbuję sobie przypomnieć trochę, co przeczytałem w :Kobiecym obliczu Boga:, pionierskiej pracy nad duchowością kobiet, która ukazała się w 1992 roku. Przeszukuję moje półki i wyciągam książkę, w której pyta psycholog Sherry Ruth Anderson i duchowa przywódczyni Patricia Hopkins. wśród innych pytań? Co się dzieje, gdy nie modulujemy już automatycznie naszych osobowości lub nie zmieniamy naszych priorytetów, by przyjąć męża lub kochanka? Czy klej łączący relacje między mężczyznami i kobietami załamuje się? Okazało się, że bezpośrednia odpowiedź na to ostatnie pytanie, jeśli chodzi o ich badania przez cztery lata, polegające na śledzeniu 38 relacji, była twierdząca. Ale jeśli ktoś nie chce odłożyć na później, nie ma innego kleju, który mógłby trzymać razem mężczyzn i kobiety?
Muszę wierzyć, że jest. Każda para, która jest w stanie z powodzeniem, w większości szczęśliwie trzymać rzeczy razem, musi mieć własną formułę. Wiem, jaki klej łączy mnie z Chrisem: na pewno jest tajemnicza siła zwana miłością, ale jest też fakt, że wierzy w moje umiejętności, moje twórcze projekty, moje dążenie do nadania sensu, czasem bardziej niż ja. I wzajemnie. Cenimy sobie nawzajem czas, wolność i marzenia tak samo, jak cenimy własne. Jesteśmy partnerami w naszych nadziejach. Dobrze. Brzmi jak całkiem prawdziwa definicja? Równości? i? sensowne.?
Zastanawiałem się, czy następnym pytaniem dla wielu z nas jest:? Czy mamy odwagę w pełni wykorzystać dostępną dla nas wolność i wybór, czy też ukrywamy się za domem lub bitwami o to, kto robi co? Moja własna odpowiedź: nigdy nie będę dużo kupca, a Chris nigdy nie dopinguje się ochotniczo do odkurzania, ale wyrzucam sztywny miernik mierzący, jak uczciwe rzeczy są w naszym domu. Ufam, że mój mąż ma na sercu moje najlepsze interesy. Teraz także czas na zaufanie.