Diagnozy autyzmu są inne niż większość diagnoz innych zaburzeń. Może zająć lata lekarze, aby w końcu zebrać wystarczającą ilość dowodów na diagnozy autyzmu. Rodzice zwykle są podejrzliwi na długo przed postawieniem diagnozy, ponieważ widzą, że dziecko może nie dać im kontaktu wzrokowego lub, że proces komunikacji, którego dziecko nauczyło się zaczął się regresować po pierwszym roku i pół roku życia. Średni wiek diagnoz w tym kraju wynosi od dwóch do trzech lat i tam zaczynają się pojawiać objawy.
Dokonywanie amoniaku
Trudność w rozpoznaniu autyzmu wynika głównie ze zmian rozwojowych, które dziecko przechodzi przez pierwsze trzy lata życia. Kiedy dziecko rozwija się szybko, niuanse komunikacji i zachowania społeczne mogą wymazać lekarzy, a nawet rodziców, którzy nie patrzą na dziecko z autyzmem. Wzorzec rozwoju dziecka ciągle się zmienia i bez bliskiego spojrzenia i doświadczenia atak autyzmu jest prawie niemożliwy do złapania. Nawet najmniejszy błąd społeczny może być taki, że dziecko ma dziwne dziwactwa, a granica między tymi dziwactwami i niewielkim autyzmem jest bardzo cienka..
Jedynie ocena lekarza jest czynnikiem decydującym o oznakowaniu autyzmu dziecka. Niektóre dzieci z autyzmem przeszły przez całe życie z oznaką niepełnosprawności emocjonalnej lub behawioralnej. Wielu lekarzy pozostaje z dala od tej etykiety ze względu na emocjonalny wpływ na rodziców lub opiekunów i szanse na postępowanie sądowe, jeśli etykieta spowoduje niepożądane reakcje w późniejszym życiu. Nie ma testów medycznych, które można by podać, które jasno określałyby autyzm. Opinia lekarza jest jedyną rzeczą, która zaklasyfikuje dziecko i umieszcza je w kategorii wśród szczególnych potrzeb, które tak naprawdę nie zostały jeszcze zdefiniowane lub zbadane.
Kryterium autyzmu określa zespół lekarzy, którzy porównują powiązane przypadki i znajdują wspólny symptom. Chociaż kryterium jest w najlepszym razie pobieżne, w tej chwili jest to jedyny sposób, w jaki niektórzy lekarze mogą wygodnie postawić diagnozę. Większość klinicystów i personel medyczny używa Diagnostycznego i Statystycznego Podręcznika Zaburzeń Psychicznych do klasyfikowania autyzmu, a podstawowe wskazówki obejmują jedynie przejawy korzystania z komunikacji i zachowania społeczne. Inną wytyczną, którą zazwyczaj diagnozuje się jako zachowanie kompulsywne, jest ciągła czujność w stosunku do ustalonych wzorców lub norm.
Autystyczne dziecko znajdzie swoją strefę komfortu w określonej ścieżce, która będzie chodzić po domu lub w szkole. Mogą być zorientowane na harmonogram, w którym będą przestrzegać określonego harmonogramu i odmówią odejścia od niego. Jeśli autystyczne dziecko zostanie zmienione, straci kontrolę nad emocjami i zachowaniem. Wykazywane zachowanie może być niekontrolowanym gniewem na słowną konfrontację nieprzyjemnego sposobu. Konieczność przestrzegania określonego wzorca wbudowanego w ich system jako sposobu radzenia sobie z ciągle zmieniającym się światem.
Jedną rzeczą, której nie obejmuje kryterium, jest utrwalenie pewnych rzeczy. Niektóre autystyczne dzieci mogą zapamiętywać całe książki, jeśli jest to coś, co naprawdę im się podoba. Jeden autystyczny chłopiec w Wyoming mógłby recytować całą serię książek doktora Seussa. Chciał recytować całą książkę, w tym tytuł i sekcje odniesienia. Jak powstaje amoniak Istnieją historie i opowieści o leczeniu lub magicznym leczeniu autyzmu. Twierdzenia te nie są prawdziwe. Ustanowili nadzieje i marzenia zarówno rodziców, jak i nauczycieli, aby odczuć rozczarowanie odkryciem, że roszczenie jest fałszywe. Zostało tylko jedno sprawdzone leczenie autyzmu, a leczenie nie jest lekarstwem. Leczenie to program edukacyjny, który indywidualnie dopasowuje się do zdolności autystycznego dziecka i pracuje nad niepełnosprawnością, aby uczyć dziecko alternatywnych form komunikacji i umiejętności behawioralnych, które pozwolą im na pozór normalnej dorosłości.
Gdy dziecko z autyzmem osiągnie wiek szkolny, odbędzie się spotkanie specjalistów, w tym psychologa, lekarzy, rodziców, logopedów i innych zainteresowanych stron, które opracują dla dziecka indywidualny program edukacyjny. Program obejrzy możliwości dziecka i poziom osiągnięć dziecka w domu rodzica i poza nim. Włączanie dziecka do regularnych klas jest celem programu, ale dziecko zostanie wyciągnięte z klas głównego nurtu w celu świadczenia specjalnych usług, które mogą obejmować instruktora mowy lub specjalistę od zachowań, który pracuje zarówno nad procesem komunikacji, jak i zachowaniem z autyzmem.
Istnieją zwolennicy, że autystyczne dzieci powinny być wyprowadzane z klas głównego nurtu i wprowadzane w bardziej restrykcyjne środowisko, które ograniczy sensoryczne przedmioty, które mogą rozpraszać lub denerwować dziecko. Dziecko z autyzmem musi mieć wzór w swoim życiu i w klasie ogólnodostępnej; zgiełk publicznej edukacji może doprowadzić do przeciążenia sensorycznego. Nie tylko to, ale także społeczny aspekt bycia innym i niemożności wniesienia wkładu lub komunikowania się z resztą klasy może być bolesnym doświadczeniem zarówno dla ucznia, jak i dla nauczycieli. Samodzielny pokój klasy będzie rozkładał zadania na łatwe do opanowania części, które dziecko może odnieść sukces i może w końcu się uczyć. Proces leczenia odbywa się zarówno w domu, jak i w szkole. Dziecko z autyzmem musi być nauczone, jak prawidłowo interakcji z innymi. Powszechnym zachowaniem u dzieci autystycznych jest zdejmowanie ubrania. Nie widzą sensu zła ani słuszności, będąc publicznie nagi. Takie zachowania wymagają czasu i cierpliwości, aby je naprawić, a niektóre metody mogą zadziałać dla jednego dziecka, a następnie całkowicie uniemożliwić innym. Rodzice, nauczyciele i personel medyczny muszą być na bieżąco z nowymi terapiami, aby mogli zastąpić leczenie lub metodę, która okazała się porażką dla konkretnego dziecka. Czasami zachowanie nie może być w ogóle zmienione, a indywidualny program edukacyjny musi wymyślić strategie radzenia sobie z zachowaniem.
Rodzice i nauczyciele muszą pamiętać, że autyzm jest stanem na całe życie, a ponieważ dziecko przechodzi przez życie, leczenie musi się zmienić, aby dopasować się do okresu życia tego dziecka. Na przykład, kiedy dojdzie do dojrzewania, dziecko z autyzmem odkryje się seksualnie i zwykle następuje masturbacja. Program musi się zmienić, aby pasował do nowego zachowania masturbacji, a za kilka lat musi się ponownie zmienić, aby nauczyć dziecko odpowiednich zachowań z płcią przeciwną. Zmiany nie są zrozumiane przez dziecko, ale podobnie jak pies Pavlova, odpowiedź warunkowa może zostać zaszczepiona dziecku, a właściwe zachowanie może być wyuczoną reakcją.