Biorąc pod uwagę fakt, że downhill, cross-country i telemark są różnymi formami tego samego sportu, na nartach, warto zauważyć, jak różne są urządzenia dla trzech stylów. Nigdzie nie jest to bardziej widoczne niż w przypadku wiązań narciarskich. Te podstawowe elementy wyposażenia zapewniają połączenie między butami narciarza i jego nartami i natychmiast określają, który styl preferuje narciarz. Wiązania narciarskie są zaprojektowane tak, aby sprostać specyficznym wyzwaniom i potrzebom każdego rodzaju jazdy na nartach, w związku z czym przyjmują zupełnie różne formy.
Jak kupować wiązania narciarskie
Opaski zjazdowe zwykle działają poprzez przymocowanie buta narciarskiego do nart przy palcach i pięcie. Gdy wsiada do nart, narciarz wsuwa palec u nogi w przednie wiązania, a następnie wpycha piętę w plecy. To podwójne mocowanie pozwala na wysoki stopień kontroli konieczny w narciarstwie zjazdowym. Jednak ten styl jazdy na nartach również ma wysokie prawdopodobieństwo obrażeń. Aby zmniejszyć to prawdopodobieństwo, tylne wiązania nart zjazdowych są zaprojektowane, aby zwolnić stopę w razie upadku. To zwolnienie włącza się, gdy zostanie zastosowany pewien moment obrotowy. Każdy, kto kiedykolwiek :całkowicie biffed go: na stokach, powie, że podczas upadku, zwykle jest zaangażowany wysoki moment obrotowy.
Opaski na zjazdy na nartach można zakupić oddzielnie lub jako integralną część nart. Obie metody mają swoje zalety. Zintegrowane wiązania generalnie zapewniają bardziej naturalny flex i lepsze przenoszenie siły na narty, ale także zapewniają większy dystans między butem a nartą. Ta dodatkowa elewacja może w większym stopniu obciążyć kolana narciarza podczas pracy z proszkiem. W związku z tym narciarz zstępujący zazwyczaj wybiera oddzielne lub zintegrowane wiązania w zależności od rodzaju terenu, który spodziewa się napotkać.
Wiązania biegowe bardzo różnią się od ich rodzin zjazdowych. Narciarz biegowy przyczepia buty do nart tylko na palcach. System ten umożliwia ruchy pięty w górę i w dół niezbędne do uprawiania narciarstwa biegowego. W ostatnich latach powiązania między krajami znacznie się rozwinęły. Najczęściej jest to NNN (Nowa Norma Nordycka). W tym systemie bagażnik ma mały pręt, który biegnie w poprzek palca. Ten pręt jest zaczepiony w zaczepie w oprawie. Inne systemy są zasadniczo wariacjami na temat tego i tak jak w przypadku wiązań zjazdowych, narciarz wybierze swoje wiązania w oparciu o przewidywany teren. Na przykład wersja NNN z opcją BC (Back Country) pozwala narciarzowi poradzić sobie z bardziej odporną topografią. Wiązanie to składa się z dwóch małych grzbietów biegnących wzdłuż niego, odpowiadających szczelinom w butach. Grzbiety tworzą większy interfejs między butem i nartą, pozwalając na większą kontrolę przez narciarza.
Opaski Telemark, takie jak te używane w biegach narciarskich, przyczepiają tylko czubek buta do nart, pozostawiając piętę wolną do ruchu. Główną różnicą jest to, że wiązania Telemark są bardziej wytrzymałe. Narciarstwo telemarkowe obejmuje szybkie zjazdy, które (miejmy nadzieję) nie występują podczas uprawiania narciarstwa biegowego. W związku z tym wiązania telemark muszą być w stanie wytrzymać zwiększone siły napotkane na takie zjazdy.