Aż do około 16 wieku, czas przechowywania był w najlepszym przybliżeniu. Były początki zegarów mechanicznych, które zasiadałyby w domach zamożnych lub w wieżach kościołów, ale zaczęłyby zwalniać w swoim czasie - nawet do pół godziny dziennie - ponieważ mechanizmy mechaniczne powoli zwinąć. Mniej więcej w tym czasie młody Galileusz zauważył, że żyrandole kościoła kołysałyby się w doskonałym rytmie, poruszając się z miejsca na miejsce dość metodycznie.
Jak działa wahadło? (Pan Wizard)
Obserwacje Galileusza pozwoliły mu zmierzyć wpływ żyrandoli na jego własny puls. Kiedy to zrobił, zobaczył, że ruch jest spójny. Zauważył również, że względny czas pozostał taki sam, nawet jeśli kołysanie było duże lub małe. Mamy więc to, co wielu uważa za pierwsze spostrzeżenia, że zegar wahadłowy może dokładnie zatrzymać czas.
Odkryto, że istnieją różnice w czasie mierzenia oparte na wzorzec wahania, jeśli nie odległości. Kołyszące się wahadło zostało tak uformowane, aby mogło zachowywać falujący wzór z krzywą zwaną cykloidą.
W 1656 roku pierwszy prawdziwie dokładny zegar wahadłowy został stworzony przez holenderskiego astronoma, Christiana Huygensa. Jego zegar używał krótszych wahadeł, które poruszały się kilka razy na sekundę. Niecałe dwie dekady później William Clement, angielski zegarmistrz, odkrył, że dłuższe wahadła z ciężarkami zajęły pełną sekundę, aby poruszać się w przód iw tył, i dokładniej zmierzyć tę pełną jednostkę czasu..
Twórca zegarów, George Graham był w stanie poprawić dokładność wahadła na początku 1700 roku, kontrolując długość wahadła, która stale wahała się wraz ze zmianami temperatury. Zrobił to zamykając mechanizm w drewnianym pudełku.
Stamtąd zegar wahadłowy stawał się coraz bardziej dokładny. Zostało to udoskonalone na początku XX wieku z dodatkiem idealnej wagi.
Do tego momentu większość zegarów miała tylko godzinę. Dzwonki zabrzmiałyby w kwadrans, ale z utratą tak dużej ilości czasu w ciągu jednego dnia trudno było zmierzyć prawdziwy czas za pomocą tej metody. Zegar wahadłowy Clementa, który stał się znany jako Zegar Dziadka, teraz miał małe ręce dodane, które przesuwałyby się o jedno miejsce po 60 pełnych wahaniach wahadła. Teraz, gdy poprawiono dokładność, większość astronomicznych obserwatoriów dnia uznała zegar wahadłowy za standard, w którym mierzony byłby czas.
Znając rolę grawitacji w ciągnięciu ważonego wahadła i obrotu Ziemi, naukowcy rozumieli, jak działa wahadło Foucaulta. Jest to pojedynczy ciężar o określonej długości, który kołysze się w cyklu cykloidalnym i wydaje się poruszać wokół dużego koła zaznaczonego na podłodze. Wiele muzeów naukowych demonstruje wahadło Foucaulta, uderzając kołkami z każdą mijającą godziną. Chociaż wydaje się, że porusza się po okręgu, aby dotrzeć do każdego kołka o wyznaczonej godzinie, w rzeczywistości jest to ziemia pod nim, która obraca się, aby oznaczyć godziny, podczas gdy wahadło pozostaje w ustalonym wzorze.
Dziadek i wahadełko są nadal uważane za dokładne sposoby utrzymywania czasu, o ile wahadła są odpowiednio wyważone, a klimat można kontrolować, aby zachować stałą długość. Nie tylko są one dobre w utrzymaniu czasu, ale zegary wahadłowe pozostają ozdobnym dodatkiem do wielu domów łączących ponadczasowe piękno z precyzyjnym mierzeniem czasu.