Dzieci i ich rodzice są naprawdę zróżnicowanymi osobowościami. Rodzice często mogą odczuwać nieprzyjemne uczucia, gdy muszą się powtórzyć, walczyć z własnymi dziećmi, aby przekonać ich do przestrzegania pewnych instrukcji lub zasad lub zachowywać się właściwie. Istnieje kilka technik, które można zastosować, niezależnie od różnic w poszczególnych osobowościach i zachowaniach.
Ta technika może pomóc przetrwać trudne chwile, ustalić autorytet rodzica i granice, które są niezbędne do pomyślnej relacji rodzic-dziecko. Chociaż sama technika nie jest potrzebna, można osiągnąć sukces w dyscyplinie, łącząc kilka metod i technik, które mogą pomóc Twojej rodzinie.
Psychologia dziecka: jak dyscyplinować dziecko, które nie słucha
Jedna metoda nazywa się magią 1-2-3. Dziecko będzie upoważnione do dokonania właściwego wyboru po ustaleniu granic i ustanowieniu autorytetu. Znalazłem inny świetny materiał dla rodziców w http://www.massreleases.com. Metodę tę można zastosować w klasach, aby zachować odpowiednie zachowania uczniów, ale także może być skuteczna w domu.
Kiedy nauczyciel lub rodzic daje dziecku instrukcję, a dziecko odmawia, rodzic może powiedzieć: to jeden; nastąpi przerwa w grze (lub inna konsekwencja, która zależy od ciężkości działań ucznia lub dziecka). Dziecko ma możliwość dokonania właściwego wyboru, ale jeśli nadal nie chce zachować normalnego zachowania, otrzyma nową odpowiedź: to dwa.
Nauczyciel lub rodzic może powtórzyć instrukcję lub odczekać kilka minut. Jeśli dziecko postępuje zgodnie z prawidłową instrukcją, problem został rozwiązany; jeśli nie, rodzic lub nauczyciel mówi: to trzy! Teraz będzie śledził konsekwencje ogłoszone na początku liczenia.
Ta metoda nie może być stosowana w przypadku dziecka krzywdzącego inną osobę lub kogoś uderzającego. Jeśli dziecko mówi coś całkowicie niewłaściwego, musi natychmiast zostać zatrzymane. Dzieje się tak, gdy dziecko przechodzi bezpośrednio do ostatecznego rozwiązania.
Ta metoda jest przydatna dla nauczycieli lub dorosłych zmęczonych powtarzaniem samych siebie i musi krzyczeć do swoich dzieci lub uczniów, aby zastosowali się do instrukcji. Liczenie zastąpi wrzask, jest tak proste.
Konsekwencje muszą być rygorystycznie przestrzegane, niezależnie od tego, czy jest to przerwa, czy usunięcie przywileju. Konsekwencje będą determinowane przez wiek dziecka. Może to być utrata zasiłku, usunięcie przywilejów telewizyjnych, wczesne łóżka, dodatkowe obowiązki, i tak dalej.
Rodzic lub nauczyciel musi być pozbawiony emocji, kiedy zarządza konsekwencjami, a nawet sam dokonuje obliczeń. Tylko w tych warunkach metoda dyscypliny może być skuteczna. Jeśli rodzic zareaguje emocjonalnie podczas liczenia lub gdy zostaną zastosowane konsekwencje, dziecko powtórzy swoje zachowanie w łóżku, będzie zachęcane.
Spokojne nastawienie rodziców zatrzyma dzieci w ich próbach; stracą poczucie władzy nad emocjonalnym stanem ich rodziców.
Metoda 1-2-3 może być przydatna do ustalenia autorytetu rodziców lub nauczycieli. Ta metoda może również chronić godność rodziców. Porada pediatry jest zawsze przydatna. Jak dyscyplinować dzieci Zawsze będzie istniało rodzicielskie wyzwanie, aby zachować równowagę między nadmiernym zdyscyplinowaniem a brakiem dyscypliny wśród swoich dzieci. Jeśli zbytnio zdyscyplinujesz swoje dzieci do tego stopnia, że mówisz im, jak muszą myśleć, czuć i mówić, ten typ zachowania nazywa się dominacją, a nie dyscypliną. Przeszkolenie dzieci w stopniu, w jakim je dominujesz, przyczyni się do ich poczucia niższości i poczucia braku bezpieczeństwa (niska samoocena i obraz własny), ponieważ poczują to, bez względu na to, co robię, nigdy nie są wystarczająco dobre.?
Jeśli jesteś nieświadomie? Złapany? w rodzicielskiej? strachu tożsamości? nadmiernego zdyscyplinowania waszych dzieci i jako takie nieustannie poprawiacie, zamawiacie i mówicie im, co macie robić, myślicie i czujecie, uczycie swoje dzieci, że nie mogą tego zrobić sami i że oni muszą polegać na was, aby przetrwać, co sprawią, że poczują się niezdolni i niedobrze.
Paradoksalnie jednak twoim zadaniem jest bycie rodzicem dzieci, a nie ich przyjacielem. Mają wystarczająco dużo przyjaciół. To, czego potrzebują, to autorytet, na którym mogą polegać, ktoś, z kim czują się bezpiecznie, bez względu na wszystko. Najważniejszym (i najtrudniejszym) rodzicielskim słowem, które można nauczyć się mówić, jest: nie? jednocześnie potwierdzając zranione uczucia swoich dzieci. To normalne i naturalne, że twoje dzieci czują się smutne lub rozgniewane, kiedy im mówisz? ponieważ każdy czułby w ten sposób. Jest to trudny paradoks uczenia się, którego wielu rodziców nigdy nie opanowuje, więc ich działania rodzicielskie spolaryzowane są między zbyt łagodnym i zbyt surowym.
Dominacja jest przeciwieństwem celu Self-Parenting, aby nauczyć dzieci samodzielnego rodzicielstwa. Jeśli ta tożsamość strachu powoduje, że rządzisz? Twoje dzieci z powodu pewnych nieświadomych, niezaspokojonych potrzeb własnych, chcę, abyś głęboko i twardo spojrzał na to, jak to zachowanie wpływa na poczucie własnej wartości i wiarę w siebie dzieci..
?Kiedy dyscyplinujesz swoje dziecko, unikaj obwiniania, oskarżania, nazywania i gróźb.
Celem jest angażowanie się w współpracę, ustalanie limitów i uczenie dziecka samodyscypliny, aby nie wzbudzać urazy i buntu. Możesz to zrobić, opisując sytuację wymagającą uwagi, przekazując dziecku informacje o przyczynie i skutku, uczciwie omawiając swoje uczucia i ukazując duży obraz procesu.?
- WAYNE DYER
Jeśli dotykanie, trzymanie, pocałowanie i bycie fizycznie demonstrującym dla twoich dzieci jest dla ciebie trudne z powodu twoich własnych niezaspokojonych potrzeb emocjonalnych związanych z życiem emocjonalnym, ważne jest, abyś posiadał tu i teraz, że jest zakorzeniony w twoim własnym słabym poczuciu własnej wartości i Obraz własny. Jeśli masz podstawowe przekonania o strachu, takie jak: :To po prostu sposób w jaki jestem, nie mogę nic na to poradzić, zawsze byłem w ten sposób:, a następnie pozbycie się tych nieposiadających mocy przekonań musi być wysoko na twojej liście holistyczne priorytety rodzicielskie.
Wayne Dyer nauczył mnie kilku powszechnych praktyk, które przyczyniają się do obniżenia poczucia własnej wartości i wyczerpania pewności siebie u naszych dzieci.
Mówiąc naszym dzieciom, że są złymi chłopcami lub dziewczętami. Dzieci, które uważają, że są złe, gdy tylko zachowywały się źle, zaczynają oceniać swoją wartość jako osoba na podstawie tych ocen..
Mówienie naszym dzieciom, że są dobrymi chłopcami lub dziewczętami tylko wtedy, gdy zachowują się właściwie. Tutaj znowu różnica między zachowaniem się właściwie lub ładnie a byciem dobrym człowiekiem nie jest rozróżniana. Jest tak samo szkodliwe dla poczucia dziecięcego poczucia własnej wartości, by wierzyć, że jest dobry tylko dlatego, że zachowuje się dobrze, jak to jest wierzyć, że jest zły, ponieważ czasami zachowuje się źle.
Ciągłe łapanie dzieci robiących coś nie tak. Takie podejście do rodzicielstwa mówi: :Będę szukał rzeczy, które moje dzieci robią źle i ciągle im przypominają o tym zachowaniu:. Dzieci, które tylko rozmawiają lub zauważają, kiedy robią coś złego, wkrótce zaczynają wątpić w siebie i wierzą, że są nielubiane.
Używanie imion dla dzieci, które przyczyniają się do obniżenia poczucia własnej wartości. Nazywanie dzieci shorty, dumbo, indykiem, klutz, nerd, spaz, fatso lub jakiekolwiek imię, które nie ma na celu promowania pozytywnego Self-respect to sposób na stworzenie obniżonego poczucia własnej wartości. Stają się one codziennym przypomnieniem tego, jak nieporadne, niekompetentne lub nieatrakcyjne są, i chociaż mogą wydawać ci się mało znaczącymi nazwiskami dla zwierząt, w rzeczywistości są powtarzającymi się wzmacniaczami widocznych wad twoich dzieci..
Oglądanie dzieci jako :uczących się ludzi:, którzy tak naprawdę jeszcze nie przybyli jako ogół ludzi. Postawa ta charakteryzuje się traktowaniem dzieci tak, jak gdyby zawsze przygotowują się do życia, mówiąc im, że pewnego dnia będą wiedzieli, dlaczego mają robić to, o co ich prosisz. Ten rodzaj przekazu przekazuje dzieciom, że nie są całością, że są niepełne i że powinny postrzegać siebie jako częściowych ludzi.
Traktowanie dzieci w ramach jednej dużej, całej jednostki, a nie pojedynczych osób. Ciągłe porównywanie dzieci do braci i sióstr lub do ciebie, gdy byłeś dzieckiem, lub do innych dzieci w sąsiedztwie, daje im poczucie, że nie są wyjątkowe i wyjątkowe. Jeśli dzieci będą traktowane jak kawałki układanki, a nie całe, wyjątkowe, specjalne osoby, wkrótce zaczną oceniać siebie w ten sposób. Obniżone poczucie własnej wartości wynika z przekonania, że? Nie jestem wyjątkowy i wyjątkowy? i ten rodzaj samooceny pochodzi od zdań typu :Kim jesteś, kimś wyjątkowym:? :Nie różniliście się od wszystkich tutaj!: :Dlaczego nie możesz być jak twoja siostra?: :Dlaczego, kiedy byłem dzieckiem, zawsze robiliśmy to, co powiedzieli nasi rodzice: lub jeszcze inaczej! :
Odmawianie dawania dzieciom odpowiedzialności. Robienie i myślenie o dzieciach przyczyni się do obniżenia poczucia własnej wartości i podkopie ich pewność siebie. Stworzysz możliwości dla dzieci, które rozwiną wiele wątpliwości dotyczących siebie poprzez ciągłe wysyłanie wiadomości pokazujących, że nie myślisz, że mogą robić rzeczy poprawnie, lub że nie powinny próbować, ponieważ uważasz, że jest to dla nich zbyt trudne..
Utrzymywanie dystansu do swoich dzieci i odmawianie dotykania, całowania, trzymania, zmagania się lub zabawy z nimi. Utrzymując fizyczną odległość od swoich dzieci, nauczysz ich wątpić w ich własną lovability. Dzieci, które nie są pieszczone i kochane fizycznie, zaczynają internalizować przekonanie, że nie warto ich trzymać i kochać. Zaczynają postrzegać siebie jako nieatrakcyjnych i ostatecznie będą wątpić w siebie jako kochani, wartościowi hu? Many.
?Uważam, że czas, w którym naprawdę wyglądamy dużymi oczami dziecka, kiedy jedziemy, aby przeprosić za nasze błędy. Wierzę, że słowa, których żaden rodzic nie może obyć się bez są? Myliłem się. Wybaczysz mi???
- DR. KEVIN LEMAN